Paseaba yo digitalmente por una tienda de comprar atuendos.
Tan moderna ella, que hasta te sugieren "things".
Y entre ellas, esto.
Repasando lo de la fotogenia, paso a comentar.
Pues que vale. Que que bonito con nieve.
Que si, que la porosidad del muro es de las que me pone tontita.
¿Pero y en primavera?
Le he adjuntado en un montaje cerebral sin precedentes, florecitas de colores, prados verdes y hasta una vaca. Y ¿la verdad?. Me mantengo dudando. Me gusta que si pero ..-
Pero si tiene premios.
Ya ya, pero mira que barandilla.
Y mira la puerta de abajo.
Es por seguridad.
Ah. Quizás.
Bueno, disfruten.
Aquí en Los Vacíos Urbanos, le venía tan bien.
paisaje a ritmo de ciudad, de tiempos y velocidades
paisatge a ritme de ciutat, de temps i velocitats
27 · 28 octubre 2017
Jardí Botànic de la Universitat de València
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
INSCRIPCIONES ABIERTAS HASTA EL MIÉRCOLES. HE DICHO.
No se crean.
No he caído en la monotematización del ego.
Ese, solo faltaría, asoma de vez en cuando.
Es mi nueva limitada vida cultural.
Se limita a los cotarros a los que me invitan.
Y si, tengo alguna cosa para presentar que no me pertenece.
Pero mucho me temo que Los Vacíos Urbanos acabaran convertidos en un News Nubiola.
A lo que iba.
Aquí estaré el próximo sábado.
El programa es:
VIERNES 27 OCTUBRE
09.00h Acreditaciones
09.30h Inauguración 5º encuentro
PAISAJE A RITMO DE CIUDAD. Presentación 1ª sesión
09.50hPaisaje y resiliencia. Una mirada urbana.Maita Fernández-Armesto
10.40hLILA. Más allá del verde.LANDEZINE. Zaš Brezar
----pausa ----
12.00h Habitando entornos urbanos. Otras atmósferas.Lola Domènech
12.50hEl espacio público como zona de intercambio.Olga Tarrasó
----pausa ----
16.00hDE TIEMPOS Y VELOCIDADES. Presentación 2ª sesión
16.20hEl paisaje de la burbuja inmobiliaria visto desde el aire.NACIÓN ROTONDA.
Miguel Álvarez
17.10hPaisaje sobre el tren. Los jardines elevados de Sants. Sergi Godia
18.00h El juego de las restricciones.BASE. Franck Poirier
Cuando descubrí a Cinta Vidal, caí rendida. A sus pies. Digan amor.
Hoy, esto, es un homenaje a sus arquitecturas, a sus poéticas, a sus manera de mirar.
Recuerdo que yo había expuesto en la Galería Miscelanea mi Living la Vida Loca.
Y me paseaba por su agenda, ojeando venideros eventos.
Creo que fue en abril, yo había sido enero.
Apareció un "próxima exposición".
Y un cuadro de Cinta Vidal.
Y una exposición giratoria.
Y me dije un largo ohhh.
Y por supuesto, Cinta Vidal explotó y ahora no hay quien la pare.
És un felicitats por las cosas ben fetes.
Creo que mejor freno aquí.
O me teñiría de rosa.
Pero si añadir que yo quiero una ciudad así. Real. Posible. Italo, Calvino... mírate esto.
Por sus silencios, sus delicadezas, sus verdes, su precisión, sus contrastes, su armonía.
Pues empezaré con un ... no saben ustedes la ilusión que me hace el haber sido invitada a ejercer de moderadora de la mesa redonda que se llevará a cabo el próximo 20 de octubre en el marco del seminario de Paisatge i Fotografia organizado por el Observatori del Paisatge. Ala, ya lo he soltado. Muchos ya saben de mi Santa Devoción por el Observatori y el que hasta ahora era su director, Joan Nogué así que feliz me encuentro de poder pisar la palestra. Gràcies Pere Sala i un olé. Titulada ha sido la mesa redonda como ""TRAS EL ENCUADRE: charla con fotógrafos contemporáneos sobre el paisaje más allá de la fotografía" y me acompañarán los fotógrafos Adrià Goula, Albert Carreras, Borja Ballbé, Carma Casulà, Ignasi López, Jordi Bas, Rafael López-Monné i Roger Serrat-Calvó. Ahí dejo mi yo yo yo. Perdón. No se pierdan el PROGRAMA. Aqui un corta y pega del que se explica para presentarlo.... Inscripciones más abajo. A mi, me parece un "hay que ir" seguro.
Des dels inicis de la invenció de la
fotografia aquesta va tenir un paper principal com a eina per descriure els
territoris i els seus paisatges. La fotografia, a diferència de la literatura i
les representacions pictòriques, assegurava la presència real de l’autor in
situ i la representació fidel de la realitat. Tot i la relativament curta
història, aquelles primeres fotos i les actuals són una enorme font documental
que permeten conèixer els paisatges i la seva evolució. Avui dia la fotografia
és plenament present a la nostra vida diària, tots som fotògrafs i tenim accés
a imatges d’arreu del món. En la primera edició del seminari biennal Paisatge i
Imatge s’analitzarà el paper de la fotografia com a eina per interpretar i
gestionar el paisatge des d’una perspectiva interdisciplinària i internacional.
Hola Vacíos Urbanos,
Soy Clara Nubiola
Que díficil escribir, que olvidado te tengo.
Espero no me guardes rencor.
Hoy te traigo esto.
Igual replicarás "pues menuda novedad".
Es lo que hay desde que ya no busco.
De vez en cuando me encuentro algo.
Ajena a todo, dictamino un me gusta.
Y aquí se cuela.
Es el Kamikatz public house.
Pero no es el Kamikatz public house.
Es el pueblo, es Kamikatsu, y sus habitantes.
Un pueblo que aspira a convertirse en 2020 en la primera ciudad Zero Waste del mundo.
Un pueblo donde sus habitantes separan la basura en 34 categorías.
Un pueblo donde cada casa convierte la basura orgánica en abono.
Un pueblo donde el reciclaje está en el ADN de cada uno de los que lo habitan.
Y cuando decidieron construir un bar y lugar espacio donde elaborar cerveza artesana, este no podía ser menos. Un espacio pensado por y para el reciclaje que ha sido premiado con el Wan Award Sustainable Buildings 2016.
Macu macu.
Yo pienso en mi pueblo, sus containers, en verano, su ..... y lo que nos queda por recorrer aunque vayamos, recorriendo.
-How can we improve this communal land life, while giving new uses for its people, with the resources on site?
(or What can we give to this territory with what's at hand?)
Creo que ya se porque he tardado tanto en llegar aquí.
Me pierdo y no se por donde empezar, por donde seguir.
Era The Campboards de lo que yo debía quería hablar.
Pero hay mucho más. Historias, arquitecturas y coherencias. Que se cruzan.
Investiguen porque yo, no voy a contar nada más.
He decidido ceñirme. Al campo. A la soledad. A la cabaña. Al silencio. Aparente.
THE CAMPBOARDS.
David Tapias, artífice del proyecto y del que ya me declaré sutilmente seguidora "anónima", me escribió este pasado septiembre invitándome a participar en un proyecto, The Campboards, que yo ya conocía y seguía por Instagram y al que me había prometido ir si o si, algún día, es decir, esta primavera.
"Hola Clara, com proba l'estiu ? (...) "
Y seguía un email en el que me explicaba que habían montado un pequeño campamento en una finca de 23 hectáreas cercana al pueblo de Porrera (Tarragona)y me invitaba a participar.
Alguna cabaña diseminada en el campo.
Horas, días, meses. A voluntad.
Solo. No luz artifical. No agua artificial.
Mucha naturaleza. Mucha.
Ya saben.
Una cabaña.
Donde pensar y crear.
Donde crear algo por y para el campo. Ese campo. Esa comunidad.
Crear conocimiento que ayude a mejorar la salud de ese entorno.
Yo, entonces, me dije no puedo.
Porque no podía.
Lactancia.
Ya casi acabo.
Ya casi voy.
Ya casi escribo.
Cabaña, soy la Nubiola.
Interesados pueden entrar, escribir AQUÍ, THE CAMPBOARDSO ESCRIBIR AQUÍ info@aixopluc.net
“Every region has its wilderness. There is the fire in the kitchen, and there is the place less traveled. In most settled regions there used to be some combination of prime agricultural land, orchard and vine land, rough pasturage, woodlot, forest, and desert or mountain “waste.” The de facto wilderness was the extreme backcountry part of all that. The parts less visited are ‘where the bears are’. The wilderness is within walking distance—it may be three days or it may be ten. It is at the far high rough end, or the deep forest and swamp end, of the territory where most of you all live and work. People will go there for mountain herbs, for the trapline, or for solitude. They live between the poles of home and their own wild places. (...)
¿Que es un paisaje? ¿Cómo se explica un paisaje? ¿Cual es la realidad de un paisaje?
El paisaje no es un elemento estático, aunque la fotografía nos haya acostumbrado a mirarlo desde la quietud del instante concreto.
Esa imagen congelada es una realidad efímera y subjetiva. Un instante antes, un instante después, un filtro, un retoque, quien lo mire o desde donde lo mire...
Unos segundos más tarde, el paisaje habrá cambiado.
Desde esta plasticidad territorial, aceptando la mutabilidad y las infinitas posibilidades interpretativas o descriptivas de un paisaje concreto, creamos un paisaje a partir de tres formas de representación alejadas de lo que habitualmente entendemos como “real”.
TRES MODELOS DE REPRESENTACIÓN PARA CONSTRUIR UN PAISAJE MENTAL DONDE EL TIEMPO, EL INSTANTE, LA DESCRIPCIÓN, LA REALIDAD, LA MEMORIA, EL PRESENTE, PIERDEN Y GANAN SENTIDO A LA VEZ QUE ESTÁN OBLIGADOS A COOPERAR.
Representación oral . ¿Cómo era este paisaje? Representación interpretativa . ¿Cómo se representa ? Representación cartográfica. ¿Cómo se lee?
Un paisaje relativo. Un paisaje construido. Un paisaje que no obliga, invita.
Barcelona, Ciutat Meridiana.
MATIZ 1* el audio se registró desde Vallbona, donde después de preguntar en varias casas, llegué a la casa de un vecino, representante vecinal y gran defensor del barrio. La pregunta fue "Y esto, ¿Como era antes?". Pido disculpas porque con la emoción perdí el nombre y sus referencias.
MATIZ 2* ESTE NO ES UN PROYECTO NUEVO. Tiene dos años. Y por avatares de la vida, aún no lo había presentado por aquí. Forma parte de una exposición colectiva en CASA ELIZALDE (Diciembre 2014).
Va que voy.
Es Septiembre y vuelve a haber propósito de enmienda.
Esto será más una bitácora personal de nuevos proyectos, quehaceres sobre la marcha y novedades posibles pero, hay una firme promesa:
Recolectar lo que aparezca por casualidad.
Que si, que alguien me manda algo y oh.
Que si, que me paseo por aquí y me resuena por allá.
Que si, que mira lo que hago, yo, yo, yo.
Y hoy, hace unos días, me escribió Ignacio.
Son arquitectos y el dibujo, por debilidad.
Clara, ya sabes que de vez en cuando, te mando un regalo.
Y el regalo es este relato cartográfico de Amsterdam.
Y como que ando recopilando cartografías, planos y otros diversos, aquí lo dejo.
Algunos dibujos, quizás algunos dibujos no son lo que más me guste (ando sumergida en libros infantiles donde enseñamos palabras a los pequeños y algunos de los dibujos me resuenan un poco a ..... eso) pero compro a la densidad, la tipografía, la composición, el mejunje y los dibujos menos "bonitos" y que paso a compartir...
Imaginen una pequeña planicie "salvaje".
Frente al mar, ejerciendo de mirador natural.
Un lugar de piedras, matas y arena.
Una planicie con antojo peninsular.
Pero al fin, solo un saliente, semicircular.
250 grados de mar.
10 metros de perímetro.
Uno podría detenerse a mirar donde quisiera.
Alguien podría sentarse en piedras, arena o maleza.
Pero hay 3 bancos.
Distan el uno del otro 5, a lo sumo 6 metros.
Uno mira al norte. Otro al este. El último al sudeste.
Aproximadamente. Inventando brújulas.
Son bancos de ciudad.
De plaza y asfalto.
Alguien decidió ubicarlos allí.
Evidenciando lo evitable.
La globalización ha transformado el papel económico y cultural de las ciudades, y el turismo ha constituido una parte importante de ese proceso. Sin embargo, al convertirse en un componente cada vez más central de la economía de las ciudades, el turismo entra en conflicto con las necesidades de la población residente. Hoy, las encuestas sitúan al turismo como el segundo problema de Barcelona después del paro. ¿Cuál es, entonces, el impacto del turismo en las ciudades contemporáneas? ¿Cuáles son las implicaciones de una economía turística para la cultura de la ciudad?